اگه مثل اشک تو چشمام بودی برای نگه داشتنت تا آخر عمر گریه نمیکردم


من به دو چیز عشق می ورزم یکی تو و دیگری وجود تو، به دو چیزاعتقاد دارم یکی خدا ودیگری تو، من در این دنیا دو چیز میخواهم یکی تو ودیگری خوشبختی تو


به همه لبخند بزن اما با 1 نفر بخند همه را دوست داشته باش اما به 1 نفر عشق بورز تو قلب همه باش اما قلبت مال 1 نفر باشه


چه کس می داند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی ؟چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟پیله ات را بگشا ....تو به اندازه یک پروانه زیبایی


عاشق هرکس شدم او شد نصیب دیگری
دل به هرکس دادم او هم زد به قلبم خنجری
 من سخاوت دیده ام دل را به هرکس می دهم
شرم دارم پس بگیرم آنچه را بخشیده ام


می گویند باران مظهر دلتنگی های عاشقانه است
.
.
.
.
تو ببین با دلم چه کرده ای که در اسمانش برف می بارد


از من آزرده مشو، ميروم از خانه ي تو، قبل رفتن تو بدان عاشق و بي تقصيرم، تو اگر خسته اي از دست دلم حرفي نيست، امر كن تا كه بميرم به خدا مي ميرم..


دلا دیشب چه می کردی تو در کوی حبیب من؟
الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من!


پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت،بيچاره از اين عشق فقط سوختن آموخت


قلب من در شهر چشمان تو جا مانده است قدر يك شب هم شده از آن پرستاري كني


من همان قاب تهي، خسته و بي تصويرم
كه براي تو و تصوير دلت مي ميرم


وفاي بي وفايان كرده پيرم، برم يار وفاداري بگيرم
اگر يار وفاداري نديدم، سر قبر وفاداري بميرم


كاش معشوق ز عاشق طلب جان مي كرد، تا كه هر بي سروپايي نشود عاشق دلدار كسي


من پرستوي خزان ديده و خاموش توام حسرتي گر به دلم هست همان دوري توست


دوستي من و تو دوستي شاخه و برگ است، و جدايي برگ از شاخه ، مرگ است


اگر ديدي دلي تنها نشسته، ميان رنج غمها تك نشسته
 نگو آن دل چرا تنها نشسته، بدان كه دوريت آن را شكسته


سيب سرخي را به من بخشيد و رفت، عاقبت بر عشق من خنديد و رفت، اشك در چشمان سردم حلقه زد، بي مروت، گريه ام را ديد و رفت


نبودي بي تو پنهان گريه كردم، تو را ديدم و خندان گريه كردم، براي اين كه اشكهايم نبيني، نشستم زير باران گريه كردم