دلم احساس غم دارد    در اين انبوه ويراني
كمي تا قسمتي ابري    و شايد باز باراني


زندگي را از طبيعت بياموزيم ، چون بيد متواضع باشيم ، چون سرو ، راست قامت‌‌، مثل صنوبر، صبور، مثل بلوط مقاوم، مثل رود روان، مثل خورشيد با سخاوت و مثل ابر با كرامت باشيم.


كاش مي شد گريه را تهديد كرد  مدت لبخند را تمديد كرد
 كاش مي شد در ميان لحظه ها  لحظه ي ديدار را نزديك كرد


يك شبي با ياد تو بدرود خواهم گفت و رفت  خاطراتت را به جوي آب خواهم گفت و رفت
در فرار شعرهايم يك شبي خواهم نشست   آخرين اشعار خود را بر تو خواهم گفت و رفت
 با خيالت بر ديار قصه ها رفتم ولي


هميشه براي كسي بخند كه ميدوني به خاطر تو شاد ميشه... واسه كسي گريه كن كه ميدوني وقتي غصه داري و اشك ميريزي برات اشك مي ريزه... براي كسي غمگين باش كه در غمت شريكه... عاشق كسي باش كه دوستت بداره!


زماني كه مرا به دنيا آوردند مي گفتند همه را دوست بدار اكنون كه ديوانه وار دوستش دارم مي گويند فراموشش كن


ناله پنداشت که در سينه ما جا تنگ است   رفت و برگشت سراسيمه که دنيا تنگ است


حقيقت انسان به آنچه اظهار مي کند نيست..بلکه حقيقت او نهفته در آن چيزي است که از اظهار آن عاجز است. بنابراين اگر خواستي او را بشناسي نه به گفته هايش ، بلکه به ناگفته هايش گوش کن


داشتن کافي نيست، بايد اقدام کرد   خواستن کافي نيست، بايد کاري کرد


فردا و ديروز با هم دست به يکي کردند: ديروز با خاطراتش مرا فريب داد. فردا با وعده هايش مرا خواب کرد. وقتي چشم گشودم امروز هم گذشته بود


بگذار شيطنت عشق چشمان ترا به برهنگي خويش بگشايد. هر چند آنجا جز رنج و پريشاني نباشد.اما کوري را به خاطر آرامش تحمل نکن


يك عشق عروج است و رسيدن به كمال ، يك عشق غوغاي درون است و تمناي وصال ، يك عشق سكوت است و سخن گفتن چشم ، يك عشق خيال است و....خيال است و....خيال