اول از روی ادب ای گل خوشبو سلام
دوم از روی محبت به تو دارم پیام
بی تو ای دوست گذر از
جهان زندان من است
تا تو هستی در برم زندان گلستان من است


وقتي هستي نيستم , وقتي نيستي هستم , وقتي هستم نيستي, وقتي نيستم هستي اي همه ي
نيست شده ي هستي من, هستي من نيست مي شود وقتي تو نيستي


چه شد ای پنجره شوق چرا بسته شدی . شاید از هم نفسی با دل ما خسته شدی


دل مي گيرد و ميميرد و هيچ کس سراغي ز آن نمي گيرد. ادعاي خدا پرستيمان دنيا را
سياه کرده ولي ياد نداريم چرا خلق شديم. غرورمان را بيش از ايمان باور داريم. حتي بيش از عشق


هوس کوچ به سرم زده. شايد هم هجرت. نمي دانم. ز اين بي دلي ها خسته شدم. دستانم را
به دستان هيچ کس مي سپارم و درد دل مي کنم با درختان. ديوانگي هم عالمي دارد


ميشه مثل يه قطره اشك بعضيا رو از چشمت بندازي .... ولي هيچ وقت نمي توني جلوي اشكي
رو بگيري كه با رفتن بعضی ها از چشمت جاري ميشه


هر شهری یه شاهی داره و هر شاهی یه تاجی... پس ما شاه هستیم و شما تاج سر!!


می توان در غربت داغ کویر گاه آن ابری که می بارید شد


عشق مطبوع ترين بخش زندگي است وازدواج فاني كننده ي آن است


از بس که غصه تو قصه در گوشم کرد...غمهای زمانه را فراموشم کرد


ای داد دوباره کار دل مشکل شد...نتوان ز حال دل غافل شد
عشقی که به چند خون دل حاصل شد...پامال سبکسران سنگین دل شد


عشق فرآیندی است که در طی آن من به تو کمک کنم تا به خود واقعی ات نزدیک تر بشوی، نه آن چه من می خواهم.»دوسنت اگزوپری


عشق تو تعطيلي نداره ،‌به فكر خودت نيستي فكري به حال خستگي ما بكن
ما هر روز تا دير وقت خرابتيم ...


از بهار
شکوفه هایی میماند که میوه خواهند شد
از من
گیسوانی که سرانگشتان تو را لمس کرده اند.


روزگاري يك تبسم يك نگاه بهتر از گرماي صدآغوش بود اين زمان بر هر كه دل بستم وليك آتش آغوش او خاموش بود


آنگاه كه با دستانت واژه عشق را بر قلبم نوشتي سواد نداشتم اما به دستانت اعتماد
داشتم حال سواد دارم اما ديگر به چشمان خود اعتماد ندارم...


ب