من چیستم؟
لبخند پر ملامت پاییزی غروب در جستجوی شب
که یک شبنم فتاده به چنگ شب حیات ، گمنام و بی نشان
در آرزوی سر زدن آفتاب مرگ


چه امید بندم در این زندگانی
که در نا امیدی سر آمد جوانی
سرآمد جوانی و ما را نیامد
پیام وفایی از این زندگانی


عشق تنها کار بی چرای عالم است ، چه ، آفرینش بدان پایان می گیرد


هنگامی دستم را دراز کردم که دستی نبود
هنگامی لب به زمزمه گشودم که مخاطبی نداشتم
و هنگامی تشنه آتش شدم،
که در برابرم دریا بود و دربا و دریا


آنکه مست آمد و دستي به دل ما زد و رفت ،
در اين خانه ندانم به چه سودا زد و رفت
خواست تنهايي ما را به رخ ما بکشد،
تعنه اي بر در اين خانه تنها زد و رفت


روزی که عشق را قسمت کردند پرواز را به تو دادند
قفس را به من ساز را به تو دادند
غم را به من و من تشنه ی کویر دشت بارانم
مانند طایفه ی خاک می مانم و دشمن طوفان من هر شب این ساز را به بهانه ی تو به صدا در می آورم


روزی صد بار با هم خداحافظی کردیم اما افسوس معنای خداحافظی را زمانی فهمیدم که تو را به خدا سپردم!


نخواهم گل که گل بي اعتبار است
تمام عمر گل فصل بهار است
تو را خواهم من از گلهاي عالم
که عطر تو هميشه ماندگار است


برقرار باشي و سبز ، گل من تازه بمون ، نفسام پيشکش تو ، جاي من زنده بمون


مثل ساحل آرام باش تا ديگران مثل دريا بي قرارت باشند


شكسپیر میگه كسی رو كه دوست داری هر چندوقت یكبار بهش یادآوری كن تا فراموش نكنه قلبی براش می تپه
.
.
.
و این یك یادآوریست